مطلبی که در پایین می خوانید مصاحبه ای است با فرمانده ناوچه جوشن که در درگیری با ناوگان آمریکا در خلیج فارس پس انهدام ۱هلیکوپتر و درگیری با کشتی های آمریکایی غرق میشود.

ناوچه جوشن

 فروردین ماه 1367 ناوچه جوشن مأموریت یافت تا تعدادی از نفتكش های ایرانی را از جزیره خارك تا دهانه خلیج فارس اسكورت كند. این ناوچه عملیات مذكور را بعدازظهر همان روز آغاز كرد و این عملیات تا ساعت 5 صبح روز بعد یعنی 29 فروردین ادامه یافت. در طول این مسیر در چندین مرحله هواپیماهای دشمن قصد تعرض به این نفتكش ها را داشتند ولی هر بار با تیراندازی و پدافند ایذایی ناوچه جوشن مجبور به ترك منطقه شدند و سرانجام تمام نفتكش ها به سلامت از دهانه خلیج فارس خارج شدند. ناوچه جوشن در حال برگشت به منطقه یكم دریایی بندرعباس، مأموریتی تازه یافت و آن اطلاع یافتن از حمله نظامیان متجاوز آمریكایی به سكوهای نفتی نصر و سلمان بود. چگونگی این عملیات شكوهمند را كه به جاودانگی ناوچه جوشن و پرسنل غیور و جان بركف این ناوچه منجر شد، از زبان ناخدا یكم بازنشسته «عباس ملك» فرمانده ناوچه جاوید جوشن می خوانیم:
س: ناخدا ملك! چگونه از حمله آمریكا به سكوهای نفتی كشورمان اطلاع یافتید؟ رویارویی ناوچه جوشن با نیروی دریایی آمریكا چطور آغاز شد؟
ج: پس از اتمام عملیات اسكورت نفتكش ها، به پایگاه خود در منطقه یكم دریایی بندرعباس بازمی گشتیم كه حدود ساعت هفت صبح از طریق پایگاه خبردار شدیم كه در نزدیكی های جزیره كیش، ناوهای آمریكایی به سكوهای نفتی «نصر و سلمان» كه در جنوب غربی جزیره سیری قرار دارند، حمله كرده اند. طبق دستوری كه به ما داده بودند آماده شدیم و مسیر خود را به طرف منطقه موردنظر عوض كردیم. حدود ساعت یازده و ربع بود كه افسر عملیات و افسر مخابرات به من اطلاع دادند كه دستگاه های مخابراتی ما عمل نمی كنند و از كار افتاده اند. بلافاصله به اتفاق افسر مخابرات و الكترونیك به اتاق مخابرات رفتیم. تمام سیستم های مخابراتی را بررسی كردیم و متوجه شدیم كه ایراد از خود دستگاه ها نیست. چون تا آن زمان جنگ های الكترونیكی برای ما پیش نیامده بود، متعجب بودیم كه چگونه دستگاه ها از كار افتاده اند.
در همین وضعیت بسر می بردیم و حدوداً ده دقیقه ای از این موضوع گذشته بود كه 5 یا شش فروند هواپیما و هلی كوپتر در اطراف ناوچه ظاهر شدند كه البته هواپیماها در سطح بالایی پرواز می كردند. در آن زمان حدوداً 20 مایل از جزیره سیری دور شده بودیم و تقریباً 30 تا 35 مایل با سكوهای «نصر و سلمان» فاصله داشتیم. در این موقع یكی از هلی كوپترها سعی كرد كه به ما نزدیك شود. ما در این شرایط سیستمی به نام گارد داشتیم كه از طریق آن با خلبان هلی كوپتر تماس گرفتیم و به او یادآور شدیم كه طبق قوانین بین المللی و با توجه به شرایط جنگی منطقه و ناشناس بودن هلی كوپتر بیشتر از 5 مایل نمی تواند به ما نزدیك شود. خلبان هم در جواب گفت: من هلی كوپتر ناشناس نیستم. من هلی كوپتر نیروی دریایی آمریكا هستم و به شما اخطار می دهم ناوچه را متوقف كنید و تمام افراد را به روی قایق های نجات منتقل كنید.
بعد از شنیدن پیام بلافاصله، آژیر محل جنگ را به صدا درآوردم و بچه ها به محل های از پیش تعیین شده خود رفتند. البته بچه ها از قبل هم آماده بودند ولی با این اعلام، آمادگی صد درصد برای موقعیت جنگی پیدا كردند كه این مسئله حدود هفت، هشت دقیقه به طول انجامید. دراین زمان متوجه شدم كه كسی بر روی مدار، من را با گویش انگلیسی صدا می كند و می گوید: من فرمانده ناوگان نیروی دریایی آمریكا هستم و به شما اخطار می كنم كه متوقف شوید و كشتی را از نفرات تخلیه كنید. من در جواب با لحنی جدی به او گفتم: اینجا خلیج فارس است ومن از شما دستور نمی گیرم و طبق برنامه ای كه دارم باید برای نجات نفراتی كه بر روی سكو قرار گرفته اند به سوی سكوهای نفتی بروم. آنها گفتند: شما درمحاصره كامل هستید و بهتر است كه به حرف ما گوش بدهید. من مجدداً در جواب گفتم: اینجا خلیج فارس است و شما حق هیچگونه دخالتی در امور كشور مرا ندارید و لازم است كه شما منطقه را ترك كنید.
این صحبت ها حدود یك ربع طول كشید. جو عجیبی به وجود آمده بود. برای درگیرشدن و یا ادامه مسیر و یا هر اقدام دیگری نیاز به برقراری ارتباط بود و ما متأسفانه حتی با جزیره سیری كه در نزدیكی ما قرار داشت ارتباطی نداشتیم. دراین شرایط حساس با پرسنلم مشورت كردم و با اینكه همه می دانستند تنها هستیم و از هر طرف مورد محاصره آمریكایی ها قرار داریم، باكمال شجاعت گفتند كه حاضرند تا پای جان ازكشتی حفاظت كنند.
ناوگان نیروی دریایی آمریكا دست بردار نبود ومرتب اخطار می داد و ما هم به راه خود ادامه می دادیم تا اینكه مكالمه من با فرمانده ناوگان نیروی دریایی آمریكا به مشاجره لفظی كشید و من به او گفتم: «شما باید منطقه را ترك كنید ومن مأموریت خودم را انجام خواهم داد.» در این زمان، از آن طرف خط یك نفر پشت دستگاه بی سیم آمد و به زبان فارسی شروع كرد به صحبت كردن، گفت: «هرچه كه به شما دستور داده می شود اجرا كنید، اگر شما تسلیم شوید آن دسته از نفرات كه مایل باشند می توانند با ما به آمریكا بیایند تا ما در آنجا به آنها كار و امكاناتی كه می خواهند بدهیم و آن دسته از افراد هم كه مایل به این كار نیستند می توانند به ایران برگردند.» من هم در جواب مجدداً گفتم: ما به مأموریت خود ادامه خواهیم داد. دراین شرایط آمریكایی ها از متوقف كردن ناوچه جوشن ناامید شدند و اولین موشك بلافاصله بعداز آخرین مكالمه ما یعنی حدود ساعت 30/12 به طرف ما شلیك شد. با سیستم های چفی كه داشتیم، توانستیم این موشك را حدود 200 یاردی از ناوچه منحرف كنیم. با نزدیك شدن اولین هلی كوپتر به ناوچه، دستور آتش دادم كه مورد اصابت قرارگرفت و سقوط كرد. بقیه هلی كوپترها با دیدن این موقعیت از ناوچه فاصله گرفتند وهواپیماهایی هم كه در اطراف ما بودند، فاصله خود رابا ما بیشتر كردند.
در این موقع متوجه شدم كه ناوهای آمریكایی ازطرف غرب جزیره سیری ما را قفل موشكی كردند و بعد بار دیگر با ما تماس برقراركردند و گفتند: سرسختی به خرج ندهید، درغیر این صورت نابود خواهیدشد. من در جواب گفتم: من می دانم كه ما را درجهت غربی قفل موشكی كرده اید و بهتر آن است كه ما را به حال خود رها كنید تا ما مأموریت خود را ادامه دهیم.
كاپیتان آمریكایی ازمن پرسید: هنوز سیستمهای شما كار می كند؟ برای آنها شگفت آور بود كه چطور با این شرایط سیستم های الكترونیكی ما هنوز از كار نیفتاده است، چرا كه ما توانسته بودیم سمت و جهت قفل موشكی آنها را تشخیص دهیم.
دربین این صحبت ها بود كه آنها دومین موشك خود را به سوی ما پرتاب كردند. با دیدن موشك دستور شلیك بسوی آن را دادم ولی به خاطر سرعت بالایی كه داشت عملا این كار بیفایده بود. موشك وارد بدنه ناوچه شد، از بین چهار لانچه پرتاب موشك گذشت و دست آخر در موتورخانه منفجر شد. با این انفجار 25 تركش به بدن من اصابت كرد. اولین چیزی كه بعداز این اصابت دیدم روی كفشم بود كه حدود 5 سانتی متر شكافته شده بود ولی متوجه زخم خوردگی بقیه جاهای بدنم نشدم. شهید ناو سروان زارع نعمتی كه جانشین من بود از ناحیه گردن مورد اصابت تركش قرار گرفت، دست خود را به بغل ناوچه گرفت، روی پله نشست و در همانجا به لقاالله پیوست، خدا رحمتش كند.
من وارد پل فرماندهی شدم تا اوضاع ناوچه را بررسی كنم. با اتاق مخابرات تماس گرفتم، تماس قطع بود، بعد با اتاق عملیات تماس گرفتم اما تمام ارتباط ها قطع شده و موتورخانه از كار افتاده بود. از پل فرماندهی بیرون آمدم و در سینه ناوچه در كنار توپ ایستادم. خدا رحمت كند افسر عملیات ناوچه جوشن را (شهید ابراهیم حرآبادی)، ایشان از راه رسید و گفت: ناوچه از ناحیه موتورخانه مورد اصابت موشك قرار گرفته است. به او گفتم: به افسر مهندس بگو میزان صدمات وارده را اعلام كند تا بتوانیم از ادامه خسارت به ناوچه جلوگیری كنیم.
سومین موشك كه از نوع استاندارد بود به سوی ما شلیك شد و پرسنل قهرمان ناوچه جوشن با اجرای آتش سعی در انهدام آن داشتند ولی موفق نشدند و موشك به پل فرماندهی اصابت نمود. من و چند نفر از پرسنل به داخل آب پرتاب شدیم. بلافاصله موشك های چهارم و پنجم هم به ناوچه اصابت كرد و دود و آتش آن را فراگرفت. به پرسنلی كه روی ناوچه بودند گفتم تا خود را داخل آب بیندازند. تعدادی از بچه ها كه رمقی در تن داشتند به دوستانشان كمك می كردند تا خود را به داخل آب بیندازند، ولی آنهایی كه شهید شده بودند با ناوچه جوشن به دل خلیج همیشه فارس رفتند تا حماسه جاوید جوشن برای همیشه ماندگار باقی بماند.
زمانی كه در داخل آب بودیم به كمك تعدادی از پرسنل ناوچه جوشن سعی كردیم تا كلیه عوامل را كه داخل آب پریده بودند دور هم جمع كنیم. افسر برق ناوچه كه در یك مایلی من بود توانسته بود هشت نفر را جمع كند و من هم هفده، هجده نفر را در كنار خود جمع كرده بودم. برای اینكه جریان آب ما را از یكدیگر جدا نكند به بچه ها دستور دادم تا كمربندهای خود را باز كنند و به یكدیگر گره بزنند تا بتوانیم جمع خود را حفظ كنیم. بیشتر نگرانی ما از این بود كه در آن منطقه كوسه خیز باتوجه به مجروح بودن تعداد زیادی از پرسنل، از خطر حمله كوسه ها در امان بمانیم.
س: در مورد تصمیم گیری بعد از پیشنهاد پناهندگی آمریكایی ها به پرسنل ناوچه جاوید جوشن چگونه عمل شد؟
ج: اگرچه من فرمانده این واحد بودم ولی این مهم بود كه همه عوامل با یكدیگر همسو و موافق باشند و خوشبختانه پرسنل من همه متعهد و مؤمن بودند. طی تحقیقاتی كه بعد از این حادثه انجام دادم متوجه شدم كه من در این مأموریت با پرسنل نمونه نیروی دریایی همراه بودم. و اما آمریكایی ها به ما پیشنهاد كردند كه هركدام از ما می تواند پناهنده سیاسی بشود و حتی اگر بخواهد می تواند همراه خانواده خود در آمریكا زندگی كند. با پرسنل ناوچه در همان پل فرماندهی یك كمیسیون تشكیل دادیم و همگی به اتفاق گفتند: به هیچ وجه تسلیم نخواهیم شد و غیرت و شكوه و جوانمردی ایرانی و عزت و پرچم سه رنگ ایران اسلامی را فدای ترس و زندگی در غرب نخواهیم كرد و مكتبی كه در آن شهادت دارد اسارت ندارد.
س: از خاطراتتان با پرسنل غیور ناوچه جوشن كه برای سرافرازی ایران اسلامی از جان خود گذشتند برای ما بگویید.
ج: آن روز (29فروردین) اولین روز ماه مبارك رمضان بود و همه روزه دار بودند. شب قبل از آن را هم به دلیل شركت در عملیات تا صبح تلاش می كردند و بیدار بودند. بعد از آن هم حمله ناوهای آمریكایی پیش آمد. با اینكه بیشتر افراد مجروح بودند و چندتایی هم شهید اطراف ما بود، همگی روحیه بالایی داشتند. در طول پنج تا شش ساعتی كه ما در داخل آب بودیم، تمام مدت با خدای خود نجوا می كردند و شور و حالی الهی داشتند. در مورد شهید ابراهیم حرآبادی بعدها فهمیدم كه این شهید گرانقدر خود به تنهایی سرپرستی چندین خانوار محروم و بدون سرپرست را به عهده داشته است. این شهید یك نمونه بارز از افسران لایق بدنه ارتش مردمی ما بود.
س: در مورد نحوه نجات خود تان و پرسنل ناوچه جوشن توضیح بدهید.
ج: دم دمای غروب یك فروند از هلی كوپترهای نیروی دریایی محل ما را پیدا كرد و به همراه یك فروند هاور كرافت برای نجات ما آمد. موقع عملیات نجات بقدری هوا تاریك بود كه بعد از جمع آوری افراد در پایگاه متوجه شدم 3 نفر از پرسنل داخل آب جا مانده اند. فردای آن روز هلی كوپتر مجدداً به سراغ همان ناحیه رفت و توانست آن 3 نفر را پیدا كند. پس از انتقال به پایگاه بلافاصله پیش آنها رفتم، وضعیتشان را جویا شدم و پرسیدم كه در خلوت و تنهایی شب و سكوت دریا، زمان برایشان چگونه گذشته است. در جوابم گفتند، تا صبح قرآن و دعا می خواندیم. برایم لحظه غیرقابل تكراری بود و از آن زمان با خودم عهد بستم كه نگذارم خون شهدای ناوچه جوشن و حماسه جاودان پرسنل متعهد و غیور این ناوچه از خاطرها پاك شود.
س: از حضورتان در این مصاحبه سپاسگزاریم.
ج: من هم از شما به خاطر تلاش برای زنده نگاه داشتن یاد شهیدان بزرگوار دفاع مقدس تشكر می كنم.

پرونده هسته ای ایران هم اکنون شرایط خاص و پیچیده ای را سپری می کند و موضوع کره شمالی و آزمایش اخیر هسته ای آن، باعث حساس تر شدن جهان نسبت به سلاح‌ها‌ی هسته ای در آستانه برخود تنبیهی اعضای 5+1 از مجرای شورای امنیت سازمان ملل با ایران شده است ، که تحلیل و بررسی آن از چند جهت ضروری می نماید.
به لحاظ ساختار تدوین و لحن حقوقی این پیش نویس حول فصل هفتم منشور سازمان ملل و فاکتورهای ماده 41 آن آماده شده و براین اساس تاحدودی مشابه قطعنامه 1718 شورای امنیت درارتباط با آزمایش اتمی کره شمالی است واظهارات مبهم البرادعی درگزارش اخیر وی در پایان ماه اگوست ، تأثیر استنادی درآن داشته است ، چراکه وی در اظهارتی دوپهلو و با ابراز نگرانی اعلام داشته آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در این مرحله همچنان قادر نیست ماهیت صلح آمیز برنامه‌ی هسته‌یی ایران را تایید كند.
این درحالیست که آژانس با استفاده از بهترین کارشناسان و امکانات تکنیکی خود و تهیه هزاران نمونه آزمایشگاهی از مواد موجود در تاسیسات اتمی ایران یکی از بهترین ماموریت‌های خود در طول حیات این نهاد را سازماندهی و اجرا کرده‌ است .
البته این قطعنامه در صورت تصویب کامل ، بیشتر ساختاری مالی و اقتصادی دارد و برخی تأثیرات آن نظیر ، بی اعتباری برخی ضمانتها و اعتبارات بانکی هم اکنون قابل مشاهده است ، اما از سوی دیگر و با اقدام به ممنوعیت سیاسی مسافرتهای مقامات مسئول در پرونده هسته ای ، باب مذاکرات بسته خواهد شد و صحبت از تداوم مذاکرات از سوی غرب عملاً منتفی و بی معناست .
یکی دیگر از نکات قابل تأمل در این پیش نویس مبهم بودن سرنوشت نیروگاه بوشهراست که علیرغم برخی ضمانتهای مطروحه ، نامشخص است و دراین صورت بعید به نظر می رسد پس از سالها انتظار و صرف میلیونها دلار، روسها درسال آینده آنرا تحویل دهند و درصورت راه اندازی نیز با مسئله ارسال سوخت مواجه می شود و مانند خودرویی بی بنزین بلااستفاده می شود !
مسئله دیگری که در این پیش نویس کاملاً ماهیتی خصمانه و سیاسی دارد و درنوع خود بی سابقه است ، مخالفت با ادامه تحصیل دانشجویان ایرانی رشته های مرتبط با علوم هسته ای و موشکی در خارج کشور است که با استناد برمتن پیش نویس فعلی ، بسیاری از رشته ای تحصیلی را دربرمی گیرد و نقض آشکار حقوق بشر و برخلاف کنوانسیونها و معاهدات بین المللی است .

از نقطه نظر تصویبی نیز اعضای 5+1 ، در قبال تحریم ایران با اما و اگرهای بسیاری روبرو هستند و درصورت حمایت از قطعنامه تنبیهی برعلیه ایران باید تبعات آتی آنرا بپذیرند .

فرانسه ، انگلیس و آلمان به عنوان پیشنهاد دهدندگان قطعنامه فوق الذکرو با درپیش گرفتن رویکرد خصمانه درقبال ایران ، منافع و فرصتهای متعددی را درارتباط با ایران از دست خواهند داد .
بانک ها، شركتهای نفتی و صنایع اتومبیل سازی فرانسوی با استفاده از فرصت بدست آمده از ممنوعیت انعقاد قرارداد شركت های آمریكایی در ایران، قراردادهای زیادی را با تهران منعقد كرده اند بطوری كه سرمایه گذاری های فرانسه در ایران خصوصاً به صورت "بای بک" رشد قابل توجهی داشته است و براساس آمار تسویه حساب های بین المللی ، بانک های فرانسوی بالغ بر6 میلیارددلار از 25میلیارد و400میلیون دلار كل اعتبارات داده شده به دولت ایران را تا سال 2006 در اختیار داشته اند.
ازسوی دیگر، شرکتهای خودروسازی پژو، سیتروئن بزرگترین سرمایه گذاران صنعت خودروسازی ایران محسوب می شوند و شرکتهای توتال و شرکت گاز فرانسه نیز سرمایه گذاریهای کلانی ئربخش انرژی ایران کرده اند .
براین اساس و درآستانه انتخابات آتی درفرانسه ، پرواضح است که این کشور بیشتر از همتایان اروپایی خود درصورت تداوم رفتارغیرعقلانی و تحریم ایران متضرر خواهد شد .
دولت انگلستان نیز پس از اشتباهات استراتژیک خود و واردشدن به مسئله عراق و همچنین رسوائیهای متعدد کابینه بلر، درانتخابات آینده مقبولیت خود را برباد داه است و عدم تجدیدنظر این کشور درسیاستهای منطقه ای خود خصوصاً دربرابر ایران ، انگلیس را در اذهان عمومی درزمره دشمن درجه یک ایران همانند آمریکا قرار می دهد .
آلمان به عنوان سومین ضلع مثلث اروپایی موافق تحریم ایران و خارج ازشورای امنیت ، نه تنها نتوانست گامی درجهت حل وفصل مسالمت آمیز مسئله هسته ای ایران بردارد ، بلکه دولت فعلی این کشور درقبال حمایت از تحریم ایران به دوبخش سیاسی � اقتصادی تقسیم شده است که درنوع خود بی سابقه است و هر لحظه اظهارت ضدو نقیضی از دولتمردان این کش در ارتباط با مسئله هسته ای ایران به گوش می رسد .

روسها و چینی‌ها نیز در شرایط فعلی سعی دارند از دو طرف امتیاز بیشتری را بگیرند و اصطلاحاً " با دست پس می زنند و با پا پیش می کشند " .
براین اساس اگرچه روسیه تاکنون راجع به پرونده هسته ای ایران به صورت مثبت برخورد کرده است ولی ظرفیت روسیه محدود است و این کشور با مسائل مختلفی از قبیل اعتبار و وجه بین المللی و همچنین تبیین استراتژیهای منطقه ای و بین المللی خود پس از فروپاشی شوروی مواجه است که قطعاً برمیزان توانمندی این کشور در مسیرپرونده هسته ای ایران تأثیر گذاشته و می گذارد . در برهه کنونی اگرچه روسیه همواره به امریکا هشدار داده است که تحریم‌های شدید باعث مقاومت بیشتر ایران و از بین رفتن فرصت‌ها برای حل پرونده فعالیت‌های هسته‌ای این کشور از طریق مذاکره می‌شود، اما تاکنون با کلیت تحریم ایران مخالفت نکرده است .

چین نیز مخالفت نیم بندی با تحریم ایران دارد که به نظر نمی رسد پایدار و مؤثر باشد . در این راستا اگرچه چین سرمایه گذاریهای متعددی درایران انجام داده و برای تأمین انرژی نیز ایران بهترین گزینه این کشور است اما تبادلات چین و امریکا و تأثر سیاستهای این دوکشور نیز قابل ملاحظه است . مازاد صادرات چین به امریکا 150 میلیارد دلار است که از مجموع تولید نا خالص داخلی ایران بیشتر است و بعید است چین از این فرصت بخاطر ایران دست بردارد .
از سوی دیگر اگرچه روسیه و چین اعلام کرده اند اصلاحیه ای بر پیش نویس جاری قبل از ارائه به 10 عضو غیر دائم شورای امنیت ارائه کرده اند اما مقاومت روسیه و چین در برابر امریکا در زمینه کره شمالی ازمیزان مقاومت این دوکشور در مورد قطعنامه احتمالی علیه ایران کاسته است و اینرا نیز نباید از نظر دورنگاه داشت که موضوع کره شمالی با امنیت ملی چین و روسیه گره خورده است درحالیکه ایران برای این دوکشور بویژه برای چین از چنین اهمیتی برخوردار نیست ، بعلاوه نباید فراموش کرد که موافقت چین و روسیه با قطعنامه‌ 1696 كه بر اساس فصل 7 منشور وذیل مواد 40 و 41 آن و درعین ناباوری ایران به تصویب رسید . بنابراین نباید نسبت به مخالفت‌های روسیه و چین با مفاد پیش نویس و ارائه اصلاحاتی برآن با دیده خوشبینی صرف نگاه كرد.

انگیزه های انگلیس ، آلمان و فرانسه و مشخصاً ایالات متحده برای سوق دادن ایران به سمت تحریم و تنبیه بسیار بیشترازمسئله کره شمالی است و ریشه در ساختار منطقه ای و بین المللی سیاستهای ایران دارد .
امریکا مقابله با ایران را به صورت "تحریم‌ها‌ی تدریجی" و با صدور قطعنامه‌ها‌ی پی درپی دردستورکارقرارداده است و زمینه های این پروسه را نیز فراهم کرده است . در حالیکه بازرسان آژانس غلظت اورانیوم غنی‌شده در ایران را حدود 3.5 درصد تعیین کرده‌اند گزارش کمیته اطلاعاتی کنگره امریکا در تابستان سال جاری به احتمال وجود اورانیوم با غلظت 90 درصد در ایران اشاره کرده است.
درصورتبکه تا زمانی که ایران فرآیند غنی‌سازی اورانیوم را تنها در ابعاد آزمایشگاهی دنبال می‌کند به هیچ وجه نمی‌توان این ادعا را مطرح کرد که احتمال دستیابی این کشور به بمب اتم یا چیزی شبیه آن وجود دارد. این موضوع بقدری روشن است که گروه بازها و اشخاصی چون "جان نگروپونته" وزیر امنیت داخلی کابینه بوش نیز تاکنون نتوانسته‌اند از احتمال مداخله نظامی ایالات متحده سخن بگویند و معتقدند که دستیابی کامل ایران به تسلیحات هسته ای حداقل در بازه 10 سال آینده غیرممکن است .

در این برهه ، اقدامات کنونی و متعاقب ایران نیز به عنوان مخاطب قطعنامه تحریمی پیشنهادی ، حائز اهمیت است .
در آستانه ارائه پیش نویس قطعنامه ، ایران گازدهی به آبشار دوم سانتریفیوژها را آغاز کرد و این درحالی بود که مدتها قبل آژانس را مطلع کرده بود و بازرسان نیز یک هفته قبل از آن طی بازدید از نطنز از آن مطلع بودند و از طرفی ایران در ماه آوریل سال جاری (فروردین ماه) اعلام کرده بود که تا پایان سال شمسی تعداد سانتریفیوژها را به 3000 دستگاه افزایش می دهد . ایران قبلاً نیز در زمان ضرب الاجل غرب و در آستانه قطعنامه 1696 نیز در اواخر ماه آگوست ، مجتمع آب سنگین اراک را راه اندازی کرد .
این اقدامات ایران قبل از تصویب قطعنامه های تحریمی پیام روشنی را به مصوبین آن مخابره می کند و آن اراده راسخ برای تداوم فعالیتهای صلح آمیزهسته ایش است ، که با ساختارقانونی آژانس و روح NPT منافاتی ندارد ، درصورتیکه توانمندی هسته ایران به مراتب بیشتر از کره شمالی است اما هیچگاه به سمت آزمایشات هسته ای منعطف نشده است .

از طرف دیگر بلافاصله پس از ابتکار PSI و مانور امریکا و متحدانش در آبهای خلیج فارس ، ایران طی مانورپیامبر اعظم 2 وبا آزمایش موشکهای استراتژیک خود پاسخی از هرگونه رفتارغیرعقلانی و افراطی غرب را درقبال خود به نمایش گذاشت .

همانطورکه قبلاً اشاره شد ، امریکا کمتر از دیگر بانیان اروپایی تحریم ایران متضرر می شود چراکه در طول 3 دهه گذشته بنوعی تبعات آن برای دوطرف ملموس بوده است اما ، 3 کشور اروپایی پیشنهاد دهنده پیش نویس قطعنامه پیش روی بهمراه روسیه و چین از جهات استزاتژیک سیاسی و اقتصادی از قبل تحریم ایران متحمل ضررهای بسیاری خصوصاً در حوزه منطقه ای خواهند شد و کشورهای منطقه نیز درصورت همراهی با ایالات متحده از تبعات اقتصادی و ژئوپلتیک آن درامان نخواهند بود .
بدیهی است د صورت اعمال فشار امریکا و تصویب نهایی قطعنامه پیش روی ، دولتمردان این کشور دچار "اشتباهات محاسباتی" و تکرار تراژدی دموکراتها در زمان کلینتون که با ارائه بسته ای مشابه به کره شمالی و درپی آن استراتژی نابخردانه نئوکانها و اتخاذ سیاست "مشت آهنین" در قبال کره شمالی نهایتاً به خروج این کشور از NPT و اخراج بازرسان آژانش به آزمایش اتمی درسال جاری ختم شد، خواهند شد .

در پایان آنچه حامیان تحریم ایران نباید از نظر دور نگاه دارند اینکه ؛ تجربه نشان داده است که سیاستهای تحریمی تاکنون درعرصه بین المللی چندان كارساز نبوده اند و تحریم حتی در خصوص حكومتی مانند حكومت پیشین عراق و حتی کره شمالی كه تفاوت‌های ساختاری بسیاری با ایران دارند، چندان مؤثر نبود و همچنین دوران اقدام نظامی و تحریم برای به زانو درآوردن کشورها گذشته است و در شرایطی كه اقتصاد جهانی مانند "زنجیره‌ای" به هم متصل شده است تحریم یکجانبه ایران عملی نخواهدبود و به انزوای بیشتر آنها خواهد انجامید و به مثابه "شیرجه درباتلاق" است !
ازطرفی چنانچه اقدامات تنبیهی برعلیه ایران اعمال شود ، ممکن است ایران نیز پس از شرکت فعال در "4 دوره مذاکرات طولانی مدت " و مشاهده کارشکنیهای متعدد و اشتباه فاحش غرب درارجاع پرونده هسته ای ایران به شورای امنیت ، راه کره‌شمالی را در پیش گرفته و اقدام به خروج کامل از معاهده منع گسترش تسلیحات اتمی و محدودکردن همکاریها با آژانس نماید.

دراین برهه مسئولان کشور باید توجه داشته باشند که هرچند در داخل کشور همه از صلح آمیز بودن ادامه برنامه هسته ای اطمینان دارند اما ، در افکار عمومی جهانی با توجه به تبلیغات صورت گرفته این گونه نیست و ایران با کشوری چون کره شمالی مقایسه می شود و دراین برهه ایران باید ازعدم انسجام کافی اعضای شورای امنیت استفاده کرده و درجهت کند نمودن روند تصمیم گیری آنها با استفاده از جایگاه منطقه ای و قابلیتهای دیپلماتیک خود تلاش کند ، چراکه قطع مذاکرات و عدم استفاده از امکانات دیپلماتیک کاملا در جهت منافع آمریکاست.


مهدی علیخانی  کارشناس و تحلیلگر مسائل سیاسی

هلیکوپتر ضدتانک تایگر
هر دو نوع تایگر ضدتانکHAC,UHT مجهز به سایت نشانه گیری osiris دوربینIRCCDو مسافت یاب لیزری و همچنین دوربین مادون قرمز نصب شده روی دماغه با زاویه میدان دید سی در چهل هستند.این هلیکوپتر می تواند چهار موشک هوابه هوای (میسترال یا استینگر)را با خودحمل کند که موشک های میسترال با سرجنگی 3کیلوگرمی بردی برابر 6کیلومترواستینگر با سرجنگی یک کیلوگرمی بردی برابر 5 کیلومتر دارد.در ماءموریت های ضدتانک مهمترین اسلحه تایگر موشک اروپاییHOT3یا موشک تریگات بوده که در هر لحظه فقط یک اسلحه می تواند فعال باشد.برد موشک تریگات برابر 500 تا 5000 متر است در حالی که برد موشک تریگات در حدود 4000 متر می باشد.تایگرهای سفارشی ارتش استرالیا به موشک های هلفایر و راکت های 70
میلیمتری مجهز خواهند شد. 
هلیکوپتر پشتیبانی رزمی تایگر
نوع پشتیبانی رزمی هلیکوپتر تایگر مجهز به یک توپ 30 میلیمتری با نواخت 750تیر در دقیقه برای درگیری های نزدیک و راکتهای 68 میلیمتری بود ه و همچنین جهت مقابله با تهدیدهای هوایی توانایی شلیك موشک های هوا به هوای میسترال را دارد.این هلیکوپتر دارای سایت نشانه گیریStrixنصب شده درسقف با پایدارکننده ژیروسکوپی علاوه بر انواع دوربین های مادون قرمز ومسافت یاب لیزری مجهز به سایت نشانه گیری اپتیکی نیز است.اولین پرواز هلیکوپتر تایگر در سال 1991 انجام گرفت و تولید سری آن نیز از سال 2002 شروع شده است.فرانسه و آلمان هرکدام80 فروند سفارش داده اند که تحویل آنها از اواخر سال 2004 شروع شده است.

منبع: ماهنامه نوآور